برو رفیق...!

سفر بی خطر! خدا به همراهت...

به ساربان سپرده ام اتراق نکند ، حتی نیمه شب ها... یکی از ناقه ها خیلی پیر بود ،پول دادم

حلالش کنند... ناقه ی پیر ، هم نفس ندارد ، هم شگون...بقیه را هم کند می کند. به ناخدا سپدده ام

محض رسیدنت راه بیفتد ؛ دعا کن باد موافق بوزد... بادبانی که چاق باشد، دل جاشوها قرص میشود،

حرف گوش می کنند...

به پشت سرت نگاه نکن شگون ندارد فقط برو...

اینجا کسی برای صبر و سکوت ، ترههم خرد نمی کند...!

این جماعت ایوب را هم دق می دهند ، برو اسمش را بگذار سفر ، هجرت ، اصلا فرار...!

این ها تا بخواهی شامه ی بوییدن عطر را دارند ، ولی چشم دیدن عطار را نه...!

برو رفیق ، فقط برو...به همین سوی چراغ ، اصلا نبودنت را نخواهند فهمید...پشتسرت آب نمی ریزم

وگرنه زیر پای خودم علف سبز می شوند...نمی خواهم منتظرت بمانم...

به امید دیدار... به امید دیدار در جایی که که وقتی برای شمعدانی ها رباعی میخوانیمردمش دیوانه

صدایت نزنند ، و گوشه ی این آسایشگاه ، خانه ات نشود...

ارادتمند همگی: شهسا...

اینجا همه عاشقن......